Oops, I did it again

OopsHet was stom toeval (of niet?), maar opnieuw in november merkte ik dat ik behoefte had aan controle over wat er in mijn lijf zat en dat ik qua energie op een laag punt bleef hangen. Dus eigenlijk van de een op de andere dag besloot ik weer te gaan detoxen. Boodschappenlijstje, voorraad groenten, fruit en vis inslaan en de volgende dag weer lossss.

Deze keer zonder daar zelf aandacht voor te vragen door op Facebook te roepen wat ik ging doen. Gewoon, helemaal voor mezelf.

En het was een stuk minder ingrijpend dan vorig jaar. Waar ik toen echt moest afkicken van een suikerverslaving, was dat nu helemaal niet nodig. Want ik heb het hele jaar heel veel goede gebruiken aangehouden. Zoals geen (nauwelijks) suiker. Nauwelijks brood. Nauwelijks koemelkproducten (de geitenyoghurt was een blijvertje). Veel groente en fruit door de sapcentrifuge. Alleen de koffie, die kwam wel weer terug. Maar niet meer in de hoeveelheden als een jaar geleden.

De eerste week kreeg ik ontzettend pijn in mijn onderrug en benen. Een rare pijn, geen rugpijn zoals ik wel eens heb gehad. Zitten, liggen, staan, lopen: het maakte niet uit, de pijn bleef. Dag en nacht. Alleen paracetamol hielp. Na drie dagen pillen slikken bleef de pijn weg. Lastig, want natuurlijk helemaal niet detox-proef, die paracetamol. Maar goed, daarbij en daarna heb ik me goed aan het dieet gehouden dus ook die paracetamol zal wel weer snel mijn lijf uit zijn gegaan. Ik heb me laten vertellen dat de lymfeklieren in je liezen een ontgiftende rol spelen, het zal daar wel mee te maken hebben gehad. Ik had het alleen niet verwacht, omdat ik niet het idee had zo te moeten ontgiften. Misschien heb ik dat onderschat.

Mijn insteek was om het twee weken vol te houden. Dat moet genoeg zijn om ontgift te zijn, leek me. Maar na twee weken had ik net de moeilijke periode achter de rug en ging het weer bergopwaarts, dus ik had nog helemaal geen zin om te stoppen. Ik heb gewoon de vier weken vol gemaakt – eigenlijk zit ik inmiddels al op vijf. Alleen na de derde week heb ik in het weekend bij vrienden een wijntje gedronken. Maar de frietjes die daarna gehaald werden, heb ik laten staan. Thuis heb ik vervolgens een goeie salade gemaakt voor mezelf. En ja, dan ben ik best trots op mezelf. Al kost het eigenlijk niet eens moeite om nee te zeggen. Friet in mijn schone lijf? Brrrrrrr. Blijkbaar ligt mijn grens bij vet. Niet bij alcohol šŸ˜‰

Nu ben ik weer beetje bij beetje “normaal” aan het eten. Een stuk vlees. Een broodje als lunch. Met angst en beven, want vorig jaar heb ik ontzettend vaak buikpijn gehad. Vooral die eerste lasagne zal ik nooit vergeten: koemelk, e-nummers, suiker (want kant-en-klare saus), vlees, tarwe / gluten… Ik eindigde die avond met opgetrokken knietjes in bed. Nu doe ik rustig aan met de opbouw. Als het niet hoeft, wijk ik niet af van het detox dieet. Gewoon, omdat ik me er goed bij voel.

Mijn vel is ook weer lekker zacht van al het borstelen. Koud nadouchen doe ik ook weer braaf. Armen en benen, de rest trek ik echt niet. Alleen die energie… vorig jaar deed ik het daarvoor, om niet meer wakker te worden met het gevoel dat ik de dag niet aankon. Het heeft in die zin geholpen dat dat gevoel weg is gegaan Ć©n gebleven, maar echt veel energie heb ik nog steeds niet. Vorig jaar weet ik het uitblijven van die stoot energie aan de dood van mijn vriendin, midden in de detox periode. Dat putte me emotioneel volledig uit. Maar dit jaar heb ik die stoot helaas ook niet ervaren. Misschien komt dat ook door de periode waarin ik ga detoxen; november en december zijn lastige maanden waarin ik last heb van de seizoenswissel en van sterfdagen van dierbaren. Misschien moet ik het eens in het voorjaar plannen, die detox sessie. En misschien heb ik nou eenmaal een laag energieniveau en moet ik ’t daarmee doen. Who knows šŸ˜‰

Misschien tot over een half jaar dan maar??

Fijne en gezonde dagen gewenst!!