By George, I did it!

Het zit er op. 28 dagen streng dieet. Ongelooflijk. 28 dagen geleden begon ik – waar aan? Aan iets wat onmogelijk leek. Ontzettend veel gedoe. Niet te combineren met werk en / of een sociaal leven. Te ingrijpend. En nu zijn die 28 dagen voorbij en… Ik vind het jammer!

Even terug naar het begin. Ik was moe, chagrijnig, lichtgeraakt. Ik vond mezelf geen leuke moeder en vriendin. Mijn gezicht zat onder de acne en ontstekingen. Ik was een paar kilo aangekomen. Ik werd doodmoe en boos wakker, naar m’n gevoel altijd te vroeg en stortte om 19.10u in, op de bank voor de tv. Ik at s avonds ongezond; chips en snoep werden een (stiekeme) gewoonte. Ik ging boos op mezelf naar bed.

En toen las ik het boek “In 28 dagen van gifbelt naar tempel” en besloot ik, eigenlijk vrij impulsief, dit programma een kans te geven. Dat betekende 28 dagen geen vlees, koemelkproducten, eieren, suiker, zoetstoffen, conserveringsmiddelen, smaakstoffen, keukenzout, koffie en natuurlijk alcohol. Maar ook: elke ochtend mijn hele lijf borstelen en douchen met koud water. En de dag starten met warm water met citroensap en eindigen met psylliumvezels.

Het betekende ook veel tijd doorbrengen in de keuken en een overvolle vriezer met sappen, zilvervliesrijst, quinoa en diverse soepen. Een koelkast vol met geiten- en schapenkazen en verschillende soorten vis. Twee fruitschalen vol fruit. Een extra schaal met ui en knoflook. En een krat vol groente: paprika, komkommer, avocado, bleekselderij, sperziebonen, broccoli, sla, noem maar op.

Het betekende wekelijks een bezoek aan de Turkse supermarkt voor al dat groente en fruit en aan de markt voor verse rauwe noten, waarvan ik altijd een bakje bij me had. Naast die enorme bak waarin ik mijn salades meenam naar werk. Het betekende nieuwe recepten uitproberen: baba ganoush, houmous, linzensoep, kikkererwten. Zelf tapenade, guacamole en pesto maken. Geitenyoghurt ontdekken (nogmaals, het smaakt niet naar geitenkaas!).

En wat leverde het op?!?
“Wie doet jouw haar, het glanst zo mooi?” “Wat ziet jouw huid er goed uit, je straalt!” “Joh, ben jij zo afgevallen?”
Dat zijn leuke dingen om te horen. Wat ook fijn is om te merken: ik word beter wakker. Niet meer zo uitgeput. Klaar voor een nieuwe dag. Het bewust eten beviel goed. Het idee controle te hebben over wat er in mijn lijf zit, vind ik fijn heb ik gemerkt. Hoe meer kant en klaar je eet (al is t maar paprikachips of een sausje bij je vlees), hoe minder je die controle hebt. Daarbij zijn de producten die ik nu gegeten heb, veel verzadigender dan wat ik daarvoor at. Om over de smaak nog maar te zwijgen. Ik heb echt heerlijk gegeten. En genoeg. Kaasjes, vette vis, noten… En dan ook nog ruim 4 kilo afvallen. Win-win!

Zoals eerder gezegd valt de hoeveelheid energie, zeker aan het einde van de dag, wat tegen. Maar dat wijt ik echt aan het verdriet om de dood van mijn vriendin. Ik probeer me maar voor te stellen hoe ik me nu zou voelen zonder deze gezonde weken “in the pocket”. Beter zal het zeker niet zijn geweest.

Heb ik me echt overal aan gehouden? Qua laten staan van eten en drinken wel ja. En ja daar ben ik best trots op. Ik heb geborsteld en koud gedoucht. Maar vooruit, niet elke dag. Toch zeker 5 van de 28 dagen niet. Vezels en citroenwater ook niet elke dag. De aangeraden zoutbaden heb ik totaal overgeslagen. Daar gruwel ik van (vind het vooral bijzonder pijnlijk omdat je ineens overal wondjes blijkt te hebben en wie het spreekwoord kent, weet dat zout en wonden niet samen gaan).

20131223-200003.jpgIk heb me door 3 dineetjes, 2 lunches, 2 feestjes, 1 receptie en 1 crematie heen geslagen zonder te zwichten voor de verleidingen. Ik heb genoten vanochtend van mijn eerste cappuccino. En ik ga nu los met een fles wijn. Drinken op het leven, de liefde, op vriendschappen en op een ieders gezondheid.

Het zit er op, mensen. Ik wens jullie fijne feestdagen. Bij ons staan de detox Thaise vissoep en de Paddenstoelensoep met truffel op het menu. Naast een lekker stukkie vlees. Dat dan weer wel.

Bedankt allemaal voor jullie support, harten onder de riem (gaatje strakker, jawel!), interesse en complimenten. Vond het top om het op deze manier met jullie samen te doen 😊

Liefs!

Detoxen bij McDonalds

Ik heb net vreselijk gezondigd. Heb 2 neefjes te logeren en had het ludieke idee met 4 kinderen naar de Mac te gaan. Twee dagen voor het einde van m’n detoxprogramma.

Er zat ei in m’n tonijnsalade. En dat heb ik opgegeten.

20131221-190739.jpg

Als dit me één ding heeft opgeleverd, is het wilskracht. Aan de salade bij de McDonalds. Het moet niet gekker worden. Zónder dressing. Oké, deze maaltijd gaat niet de boeken in als memorabel. Of wel. Ik heb tenslotte serieus wat verleidingen weerstaan daar.

Steeds vaker zit er een stemmetje in m’n hoofd: Kom op, je bent zo goed als klaar, wat maken die laatste dagen nou uit, pak toch een [vul in: cappuccino, glas bubbels (m’n nichtje trouwde), kerstkransje, frietje]. Maar het lijkt wel of mijn lijf er nog niet aan toe is. Dus daar sta ik op het huwelijksfeest met m’n spa’tje. En daar zit ik bij de McDo met m’n salade. Ontzettend tevreden met mezelf te zijn.

Almost there

BadborstelHet einde is in zicht. Over minder dan een week heb ik me 28 dagen aan het – best strenge – Detoxprogramma gehouden. Geen vlees gegeten, geen koffie gedronken. Geen tarwe, gluten, suiker en koemelkproducten binnengekregen. En natuurlijk geen alcohol. Vrijwel dagelijks mijn huid geborsteld, met als resultaat een babyzacht velletje. Echt, dat werkt! De huid in mijn gezicht is ook veel rustiger geworden, alhoewel ik had verwacht dat er geen ontsteking meer zou zitten inmiddels – blijkbaar bleek dat te ambitieus. De weegschaal geeft weer een iets acceptabeler getal weer. En dat terwijl ik al die tijd goed en lekker heb gegeten.

En dan de energie. Waar ik het eigenlijk voor deed. In alle eerlijkheid: daarover kan ik weinig zeggen. Ik heb me een paar dagen echt veel fitter gevoeld, maar kreeg daarna een terugval qua vermoeidheid (lees: sloeg door in actief doen tot te laat ’s avonds) en kreeg vervolgens het nieuws van de dood van mijn vriendin. Dat laatste heeft er in gehakt. Het verdriet is intens (ook een detox-dingetje, schijnt). En verdriet maakt mij moe, heel moe. Ik verval een beetje in oude patronen: ’s avonds bekaf op de bank, de TV aan, in slaap vallen en dan naar bed om snel verder te slapen. Het enige dat veranderd is, is dat ik er niet meer bij (vr)eet. Waardoor ik me wel weer beter voel over mezelf. Ik ben er wel trots op dat ik ondanks alles niet naar troostvoer heb gegrepen. En ik merk daarin echt wel verschil: zonder al die troep in mijn lijf ga ik met een beter gevoel naar bed, en word ik ook uitgeruster wakker. Nu nog een manier vinden om dat uitgeruste gevoel een hele dag bij me te houden.

We hebben nog een paar dagen. Minimaal. Want eigenlijk ben ik er nog niet eens klaar mee, dat detoxen. Ik ben ondertussen wel ontgift, dat wel, maar ik heb er nog weinig behoefte aan om m’n lijf weer vol te gaan stoppen met al die dingen die ik blijkbaar niet nodig heb. Want dat ik zonder kan, dat is wel bewezen na 22 dagen.

Rouw + detox = rauw

20131212-142125.jpg

Wanneer je dierbare vriendin overlijdt en je besluit die zeven (!) chocoladeletters in de kast te negeren, toch maar weer een kop thee te pakken ipv een glas wijn, kortom als je je niet verstopt achter hoeveelheden troostvoer, dan blijft er weinig over dan rauwe pijn en verdriet. Dat is niet zielig bedoeld maar het is zoals het is.

Jammer genoeg word ik zo ontzettend moe van al dat verdriet. Dus of ik er momenteel iets aan heb, dat detoxen: in alle eerlijkheid weet ik het niet. Misschien zou ik me nu wel iets beter voelen als ik hier met een kop koffie zat ipv m’n appel-bieten-broccoli-limoen-komkommer-bleekselderijsap. Met een flink stuk chocola, taaitaai of speculaas erbij. We zullen t nooit weten want ik doe het niet, zwichten voor dat stemmetje vol zelfmedelijden. Hup, op karakter door naar 23-12.

En dan kijk ik naar die foto en denk: mooi lijntje had ik daar. Dus de kast blijft zeker nog dicht voorlopig.

En nu wil ik wijn

Vandaag kreeg ik het alles vernietigende telefoontje dat een heel goede vriendin van me is overleden. Zonder reden of aanwijzing, ineens is ze er niet meer. Geen berichtjes meer uit verre oorden. Geen spontane whatsappjes. Geen logeerpartijtjes bij ons of bij haar. De kindjes op bed en wij aan de wijn. Ellenlange gesprekken over alles, echt alles. Wakker worden met een enorme mok koffie. Wat een gemis en wat een verdriet.

En daar is ook meteen weer dat stemmetje: nu heb ik iets lekkers verdiend. Zo’n lekker broodje Ceasar Chicken bij dat ene tentje. Iets zoets. Beter nog: een flink glas wijn. Als ik dat ooit nodig heb gehad…

Maar het laatste berichtje dat ik van haar kreeg, nu een week geleden, was haar reactie op mijn detoxen en deze blog.

Lein gaaf een genot om te leZen succes kanjer xxxxxx

En dus blijft die fles dicht. Voor nu. Want na 23 december neem ik er een op jouw leven, lief. Een hele fles, verdomme.

Einde week 2: op de helft!

Gisteravond ging ik uit eten. Ja, dat kan dus gewoon. Waar ik eerder schreef dat ik vast niet alle etentjes en feestjes zou bijwonen, blijkt dat dus eigenlijk gewoon prima te kunnen. Vergt alleen wat voorbereiding maar hee, ik ben na twee weken detoxen kampioen plannen en voorbereiden geworden dus da’s geen moeite. Gewoon even van te voren kijken op de kaart wat je wél mag eten. Belletje naar het restaurant om te vragen of er één uitzondering gemaakt kan worden op het standaard menu. Gisteren lekker sashimi vooraf en tilapia met gerookte zalm als hoofdgerecht gegeten. En in plaats van de friet om een salade gevraagd. Verder hardnekkig genegeerd dat er 11 dames aan de wijn zaten en ik aan de spa rood. Maar ja, het alternatief was thuis blijven, en dat is voor mij dus geen alternatief!

Vanmiddag vieren we nog sinterklaas bij opa en wordt er Chinees gehaald. Geen probleem: ik neem gewoon mijn eigen salade mee. Nu al zin in 😉 Dinsdag kerstdiner van werk: zelfde scenario als hier boven. Dus op je sociale leven hoeft het geen invloed te hebben, dat detoxen. Je moet alleen tegen de verleidingen kunnen, dat wel. Maar ik ben zo vastbesloten en fanatiek, ik zie geen verleidingen! Nou ja, weinig dan. Wijn en koffie blijven soms een gemis. Met steeds meer nadruk op soms, gelukkig.

Halverwege de afgelopen week steeg ineens mijn energielevel, ik wist niet wat er gebeurde! Heb daar wel meteen een les uit getrokken, want na drie avonden laat naar bed en toen nog een sinterklaasavond met stuiterende kinderen, daalde dat niveau weer net zo hard. Helaas. Beetje mezelf overschat. Nu dus weer rustig aan en opbouwen… Wat ik wel echt merk trouwens is dat ik ’s ochtends veeeeeeel uitgeruster wakker word. Dat “oh-nee-hoe-kom-ik-door-deze-dag-heen” gevoel is weg. En daardoor begin ik echt héél anders aan de dag. Wat een verschil! En: met mijn huid gaat het goed. JEUJ! En: ik ben wéér afgevallen. Totaal nu ruim drie kilo.

De sapjes staan weer in de vriezer, de koelkast staat vol met lekkere soepen en tapenades en pesto… Kom maar op met die derde week!

Sinterklaas zonder pepernoten

Er liggen twee zakken truffelkruidnoten in de kast. Dicht. Ik heb ze gisteren gekocht. Voor “na de detox”. Ik maak namelijk een gruwelijk lekkere tiramisu met kruidnoten in plaats van lange vingers, een ultiem Kerstdiner-dessert. Misschien nog wel lekkerder met truffelkruidnoten. Het proberen waard, toch? En iets om naar uit te kijken…

Ja, ik heb pakjesavond (en menig avond daaraan voorafgaand) overleefd zonder taaitaai, marsepein, chocola, peper- en of kruidnoten. En het deed geen pijn. Ik heb het niet gemist. Het is wel opvallend om te merken dat, zodra je een zak kruidnoten opentrekt (mijn kinderen hoeven tenslotte niet te lijden onder mijn plotselinge uitbarsting van gezond doen), je hand automatisch in die zak verdwijnt. Echt, ik heb er naar staan kijken alsof die hand van iemand anders was. Diezelfde hand ging later ook moeiteloos richting een bakje waarin nog een restje kruidnoten lag. Maar keerde beide keren leeg terug, aangestuurd door mijn gelukkig corrigerende hersenen. Wel een eye-opener. Je stopt het dus zonder nadenken in je mond. Je moet er bij nadenken het NIET te doen. Apart. Het idiote is dat ik de suikers eigenlijk niet mis. Waar ik twee weken geleden bijna geobsedeerd door het huis trok op zoek naar zoet, is die “urge” gewoon weg nu. Halleluja.

Het goede nieuws is dat mijn energie terug is. Het is lang, heel lang geleden dat ik ’s avonds nog puf had iets te doen thuis. Ik lag op de bank, keek TV en wachtte eigenlijk tot ik met goed fatsoen naar bed kon. Nu is het drie dagen achter elkaar laat geworden, gewoon omdat ik de tijd niet door had. Eén keer omdat ik laat terug was van het spelen in een voorstelling in Utrecht, maar de andere keren omdat ik echt nog bezig was. Met opruimen. Jawel! En dan ’s ochtends wakker worden en denken: zo, er uit, nieuwe dag. Dat laatste, serieus, dat lijkt een leven geleden dat ik dat dacht. Dat ik het idee had dat ik genoeg had geslapen en klaar was voor een nieuwe dag. Alleen al daarom zou ik nooit meer anders willen eten.

20131206-143749.jpgGa je het volhouden als die 28 dagen om zijn? Die vraag krijg ik regelmatig. Ik denk nu in alle eerlijkheid dat ik dit grotendeels wil voortzetten. Natuurlijk niet zo streng en strikt als nu, maar zeker met koffie en suiker ga ik heeeeeel voorzichtig doen. En met brood en pasta ook. Want dat scheelt volgens mij wel in de kilo’s. Die langkokende zilvervliesrijst is een blijvertje. En veel recepten uit het boek ook. Zoals de Thaise vissoep die we gisteren hebben gegeten!

 

Week twee zit er bijna op. Het ergste, het echte afkicken en ontgiften, ligt achter me. Mijn lijf zit barstensvol met gezond voedsel en ik word langzaam maar zeker de oude. Weg van de gifbelt, hard op weg naar die tempel…

Einde week 1: tussenbalans

Afgelopen zondag stond ik vier uur te kokkerellen om alles klaar te hebben voor Detoxweek-1. En ineens ben je een week verder en is het weer zondag. Dat betekent dus de keuken in voor week 2, maar oh praktische ik heeft gisteren al het grootste deel gedaan. Linzensoep, hummus en een reeks nieuwe sappen staan klaar voor een nieuwe week detoxen. Tijd voor een terugblik op week 1!

  • Het ochtendritueel wordt steeds meer een ritueel. Het droog borstelen is echt iets om naar uit te kijken als je wakker wordt. Die koude douche niet, maar gek genoeg went het wél. Waar ik eerst amechtig naar adem stond te happen, spoel ik nu koelbloedig mijn armen en benen af. Mijn romp, da’s de uitdaging voor week 2. Stap voor stap.
  • yoghurtIk heb een fijn ontbijt gevonden, te weten geitenyoghurt met een lijn-, pompoen-, zonnebloem en sesamzaadmengsel en wat bosbessen (en banaan, granaatappelpitjes, wat ik maar voor handen heb). Het idee van geitenyoghurt stond me nogal tegen – ik roep altijd dat je me voor geitenkaas wakker mag maken maar eerlijk gezegd leek de smaak van geitenkaas op een nuchtere maag me geen pretje. Wat blijkt: geitenyoghurt smaakt heel zacht. Lekker dus! Met dank aan Grote Zus voor de tip 😉
  • Ik ben een beetje zoekend naar variatie in wat ik drink. Ik heb tig soorten kruidenthee ingeslagen en drink natuurlijk water, maar na een week op thee en water ben ik dat wel redelijk zat. Alleen zijn er niet echt alternatieven. Ik heb nu maar een karaf water opgeleukt met munt, limoen en gember. Maar nog drie weken op water en thee, dat wordt wel lastig.
  • Ik mis de koffie. Zeker zo in het weekend, mis ik mijn kopje koffie. Erg. Het weekend is sowieso meer een uitdaging qua verleidingen dan door de week. Vrijdagavond op de bank voor de buis, daar hoort een zak chips en een glas wijn bij. Ook die heb ik gemist. Heb het gedaan met een bakje nootjes en wat pecorino (kaas) maar dat wijntje… Helaas. Zeker als je wederhelft wel een fles opentrekt, is dat ff tandjes op elkaar!
  • Ik voel me als ik wakker word en zo door de dag heen al wat energieker geloof ik (ja, ik formuleer het voorzichtig), maar ’s avonds gaat het kaarsje nog vroeger uit dan vóór het detox avontuur. Ik ben nog niet totaal ontgift blijkbaar, na een week. Dat zie ik ook wel aan mijn huid trouwens. Het leek even beter te gaan maar ik heb een kleine terugval, gezien het aantal ontstekinkjes. Ik heb uit betrouwbare bron dat het vanaf dag 10 weer bergopwaarts gaat met die energie, dus we tellen af!
  • En dan de balans in tussenbalans… ik kan het nog steeds niet geloven maar de weegschaal gaf vanochtend 2,4kg minder aan dan afgelopen maandag. Ik heb een week geleefd op rijst, avocado, vette vis, noten, nog vettere kaas. Ik heb een week een verzadigd gevoel gehad. Ik wist niet hoe dat voelde. Serieus, het voelt anders dan “te veel gegeten”. Verzadigd voelt gewoon verzadigd. Tevreden met wat je in je lijf hebt. Lekker gegeten, genoeg gehad. En ik ben 2,4kg kwijt. WHOEHOE!!!

Dat laatste was eigenlijk niet eens meer de motivator om door te gaan. Ik ga door omdat ik vind dat ik goed bezig ben. Omdat ik weet dat het goed voor me is. Omdat ik serieus lekker en ook veel eet. Maar eerlijk is eerlijk: het helpt wel, die tussenbalans 😀

Tot in Detoxweek-2 dus!