Oops, I did it again

OopsHet was stom toeval (of niet?), maar opnieuw in november merkte ik dat ik behoefte had aan controle over wat er in mijn lijf zat en dat ik qua energie op een laag punt bleef hangen. Dus eigenlijk van de een op de andere dag besloot ik weer te gaan detoxen. Boodschappenlijstje, voorraad groenten, fruit en vis inslaan en de volgende dag weer lossss.

Deze keer zonder daar zelf aandacht voor te vragen door op Facebook te roepen wat ik ging doen. Gewoon, helemaal voor mezelf.

En het was een stuk minder ingrijpend dan vorig jaar. Waar ik toen echt moest afkicken van een suikerverslaving, was dat nu helemaal niet nodig. Want ik heb het hele jaar heel veel goede gebruiken aangehouden. Zoals geen (nauwelijks) suiker. Nauwelijks brood. Nauwelijks koemelkproducten (de geitenyoghurt was een blijvertje). Veel groente en fruit door de sapcentrifuge. Alleen de koffie, die kwam wel weer terug. Maar niet meer in de hoeveelheden als een jaar geleden.

De eerste week kreeg ik ontzettend pijn in mijn onderrug en benen. Een rare pijn, geen rugpijn zoals ik wel eens heb gehad. Zitten, liggen, staan, lopen: het maakte niet uit, de pijn bleef. Dag en nacht. Alleen paracetamol hielp. Na drie dagen pillen slikken bleef de pijn weg. Lastig, want natuurlijk helemaal niet detox-proef, die paracetamol. Maar goed, daarbij en daarna heb ik me goed aan het dieet gehouden dus ook die paracetamol zal wel weer snel mijn lijf uit zijn gegaan. Ik heb me laten vertellen dat de lymfeklieren in je liezen een ontgiftende rol spelen, het zal daar wel mee te maken hebben gehad. Ik had het alleen niet verwacht, omdat ik niet het idee had zo te moeten ontgiften. Misschien heb ik dat onderschat.

Mijn insteek was om het twee weken vol te houden. Dat moet genoeg zijn om ontgift te zijn, leek me. Maar na twee weken had ik net de moeilijke periode achter de rug en ging het weer bergopwaarts, dus ik had nog helemaal geen zin om te stoppen. Ik heb gewoon de vier weken vol gemaakt – eigenlijk zit ik inmiddels al op vijf. Alleen na de derde week heb ik in het weekend bij vrienden een wijntje gedronken. Maar de frietjes die daarna gehaald werden, heb ik laten staan. Thuis heb ik vervolgens een goeie salade gemaakt voor mezelf. En ja, dan ben ik best trots op mezelf. Al kost het eigenlijk niet eens moeite om nee te zeggen. Friet in mijn schone lijf? Brrrrrrr. Blijkbaar ligt mijn grens bij vet. Niet bij alcohol 😉

Nu ben ik weer beetje bij beetje “normaal” aan het eten. Een stuk vlees. Een broodje als lunch. Met angst en beven, want vorig jaar heb ik ontzettend vaak buikpijn gehad. Vooral die eerste lasagne zal ik nooit vergeten: koemelk, e-nummers, suiker (want kant-en-klare saus), vlees, tarwe / gluten… Ik eindigde die avond met opgetrokken knietjes in bed. Nu doe ik rustig aan met de opbouw. Als het niet hoeft, wijk ik niet af van het detox dieet. Gewoon, omdat ik me er goed bij voel.

Mijn vel is ook weer lekker zacht van al het borstelen. Koud nadouchen doe ik ook weer braaf. Armen en benen, de rest trek ik echt niet. Alleen die energie… vorig jaar deed ik het daarvoor, om niet meer wakker te worden met het gevoel dat ik de dag niet aankon. Het heeft in die zin geholpen dat dat gevoel weg is gegaan én gebleven, maar echt veel energie heb ik nog steeds niet. Vorig jaar weet ik het uitblijven van die stoot energie aan de dood van mijn vriendin, midden in de detox periode. Dat putte me emotioneel volledig uit. Maar dit jaar heb ik die stoot helaas ook niet ervaren. Misschien komt dat ook door de periode waarin ik ga detoxen; november en december zijn lastige maanden waarin ik last heb van de seizoenswissel en van sterfdagen van dierbaren. Misschien moet ik het eens in het voorjaar plannen, die detox sessie. En misschien heb ik nou eenmaal een laag energieniveau en moet ik ’t daarmee doen. Who knows 😉

Misschien tot over een half jaar dan maar??

Fijne en gezonde dagen gewenst!!

Blue Monday? Bite me!

bluemondayGisteren was er van alles te doen rond de term Blue Monday. De derde maandag van het jaar is (zo is wetenschappelijk aangetoond) de meest deprimerende dag van het jaar. Waarom? Een van de redenen is dat we ons, na ca. drie weken in het nieuwe jaar, realiseren dat er wederom niets terecht is gekomen van onze goede voornemens. Daarnaast zijn de feestdagen voorbij, de volgende vakantie is nog ver weg om over het weer nog maar te zwijgen. Maar ik grijp even terug naar die voornemens.

Ik had mij namelijk voorgenomen door te gaan met mijn nieuwe gezonde levensstijl én dit jaar mijn eerste roman af te schrijven. En gans eerlijk: ik doe het verrekkes goed. Ik eet nog steeds geen brood, geen koemelkproducten (vooruit, op een sporadische cappuccino na dan), geen suiker. Ik eet weinig vlees en drink maar twee koppen koffie per dag. Op werkdagen verlaat ik het huis met een plastic tasje vol proviand: een beker met een vers sapje of groene smoothie (de blender en sapcentrifuge draaien beiden overuren), een bakje met geitenyoghurt met bessen, zaden en een beetje honing, een salade met sla, rijst, gebakken champignons, avocado, ui, vis etc. etc. (of een paar rijstwafels, plakken geitenkaas en zelfgemaakte pesto) en een bakje noten en gedroogd superfood voor tussendoor. Ik word nog steeds helemaal blij van al dat lekkere eten. Ook ’s avonds let ik goed op wat ik eet. Want dat is wel een nadeel van dat detoxen: mijn darmen zijn niets meer gewend en protesteren hevig als ik bijvoorbeeld aan de lasagna of – erger nog – frietjes ga. Dus dat doe ik liever niet meer. Ik twijfel nog of het een kwestie is van opnieuw wennen, of dat het een signaal is van mijn lijf dat die voedingsmiddelen (maar welke precies?) blijkbaar niet goed voor me zijn. Voorlopig ga ik uit van het laatste en probeer ik af en toe wat te “provoceren”, in de hoop dat ik niet weer met opgetrokken beentjes in bed beland.

Koud nadouchen doe ik ook nog. Ja, dat blijft lef hebben. Maar ik douche niet meer elke dag. Ergens is dat jammer, want tijdens die vier weken had ik wel minder moeite met wakker worden dan nu. Dus misschien moet ik daarin weer wat strenger worden. Qua energie gaat het ook goed. Eigenlijk ben ik dat pas gaan merken nà die vier weken. De drukke kerstdagen en -vakantie ging ik fluitend door. Voorbereidingen, drie avonden eters, logees… Gezellig! En na een stapavond, die tot diep in de nacht duurde, was ik de volgende dag het meest fit van alle stapgenoten. Terwijl de biertjes weer goed smaakten die avond 😉

Kortom, reden genoeg om het gezonde leventje voort te zetten. Oh ja, ik herontdek mijn kledingkast, want kleren die ik veel te krap waande, blijken weer perfect te zitten. En dat terwijl de weegschaal steeds vriendelijkere getallen toont.

Dit voornemen ga ik zeker volhouden. En dat tweede? Ik ben druk aan het herschrijven. Zit weer regelmatig met mijn scriptbegeleider. Word er weer blij van, heb weer inspiratie en dus ook vertrouwen dat ik het tot een voor mezelf goed einde ga brengen dit jaar. Daarover een andere keer meer!

By George, I did it!

Het zit er op. 28 dagen streng dieet. Ongelooflijk. 28 dagen geleden begon ik – waar aan? Aan iets wat onmogelijk leek. Ontzettend veel gedoe. Niet te combineren met werk en / of een sociaal leven. Te ingrijpend. En nu zijn die 28 dagen voorbij en… Ik vind het jammer!

Even terug naar het begin. Ik was moe, chagrijnig, lichtgeraakt. Ik vond mezelf geen leuke moeder en vriendin. Mijn gezicht zat onder de acne en ontstekingen. Ik was een paar kilo aangekomen. Ik werd doodmoe en boos wakker, naar m’n gevoel altijd te vroeg en stortte om 19.10u in, op de bank voor de tv. Ik at s avonds ongezond; chips en snoep werden een (stiekeme) gewoonte. Ik ging boos op mezelf naar bed.

En toen las ik het boek “In 28 dagen van gifbelt naar tempel” en besloot ik, eigenlijk vrij impulsief, dit programma een kans te geven. Dat betekende 28 dagen geen vlees, koemelkproducten, eieren, suiker, zoetstoffen, conserveringsmiddelen, smaakstoffen, keukenzout, koffie en natuurlijk alcohol. Maar ook: elke ochtend mijn hele lijf borstelen en douchen met koud water. En de dag starten met warm water met citroensap en eindigen met psylliumvezels.

Het betekende ook veel tijd doorbrengen in de keuken en een overvolle vriezer met sappen, zilvervliesrijst, quinoa en diverse soepen. Een koelkast vol met geiten- en schapenkazen en verschillende soorten vis. Twee fruitschalen vol fruit. Een extra schaal met ui en knoflook. En een krat vol groente: paprika, komkommer, avocado, bleekselderij, sperziebonen, broccoli, sla, noem maar op.

Het betekende wekelijks een bezoek aan de Turkse supermarkt voor al dat groente en fruit en aan de markt voor verse rauwe noten, waarvan ik altijd een bakje bij me had. Naast die enorme bak waarin ik mijn salades meenam naar werk. Het betekende nieuwe recepten uitproberen: baba ganoush, houmous, linzensoep, kikkererwten. Zelf tapenade, guacamole en pesto maken. Geitenyoghurt ontdekken (nogmaals, het smaakt niet naar geitenkaas!).

En wat leverde het op?!?
“Wie doet jouw haar, het glanst zo mooi?” “Wat ziet jouw huid er goed uit, je straalt!” “Joh, ben jij zo afgevallen?”
Dat zijn leuke dingen om te horen. Wat ook fijn is om te merken: ik word beter wakker. Niet meer zo uitgeput. Klaar voor een nieuwe dag. Het bewust eten beviel goed. Het idee controle te hebben over wat er in mijn lijf zit, vind ik fijn heb ik gemerkt. Hoe meer kant en klaar je eet (al is t maar paprikachips of een sausje bij je vlees), hoe minder je die controle hebt. Daarbij zijn de producten die ik nu gegeten heb, veel verzadigender dan wat ik daarvoor at. Om over de smaak nog maar te zwijgen. Ik heb echt heerlijk gegeten. En genoeg. Kaasjes, vette vis, noten… En dan ook nog ruim 4 kilo afvallen. Win-win!

Zoals eerder gezegd valt de hoeveelheid energie, zeker aan het einde van de dag, wat tegen. Maar dat wijt ik echt aan het verdriet om de dood van mijn vriendin. Ik probeer me maar voor te stellen hoe ik me nu zou voelen zonder deze gezonde weken “in the pocket”. Beter zal het zeker niet zijn geweest.

Heb ik me echt overal aan gehouden? Qua laten staan van eten en drinken wel ja. En ja daar ben ik best trots op. Ik heb geborsteld en koud gedoucht. Maar vooruit, niet elke dag. Toch zeker 5 van de 28 dagen niet. Vezels en citroenwater ook niet elke dag. De aangeraden zoutbaden heb ik totaal overgeslagen. Daar gruwel ik van (vind het vooral bijzonder pijnlijk omdat je ineens overal wondjes blijkt te hebben en wie het spreekwoord kent, weet dat zout en wonden niet samen gaan).

20131223-200003.jpgIk heb me door 3 dineetjes, 2 lunches, 2 feestjes, 1 receptie en 1 crematie heen geslagen zonder te zwichten voor de verleidingen. Ik heb genoten vanochtend van mijn eerste cappuccino. En ik ga nu los met een fles wijn. Drinken op het leven, de liefde, op vriendschappen en op een ieders gezondheid.

Het zit er op, mensen. Ik wens jullie fijne feestdagen. Bij ons staan de detox Thaise vissoep en de Paddenstoelensoep met truffel op het menu. Naast een lekker stukkie vlees. Dat dan weer wel.

Bedankt allemaal voor jullie support, harten onder de riem (gaatje strakker, jawel!), interesse en complimenten. Vond het top om het op deze manier met jullie samen te doen 😊

Liefs!

Detoxen bij McDonalds

Ik heb net vreselijk gezondigd. Heb 2 neefjes te logeren en had het ludieke idee met 4 kinderen naar de Mac te gaan. Twee dagen voor het einde van m’n detoxprogramma.

Er zat ei in m’n tonijnsalade. En dat heb ik opgegeten.

20131221-190739.jpg

Als dit me één ding heeft opgeleverd, is het wilskracht. Aan de salade bij de McDonalds. Het moet niet gekker worden. Zónder dressing. Oké, deze maaltijd gaat niet de boeken in als memorabel. Of wel. Ik heb tenslotte serieus wat verleidingen weerstaan daar.

Steeds vaker zit er een stemmetje in m’n hoofd: Kom op, je bent zo goed als klaar, wat maken die laatste dagen nou uit, pak toch een [vul in: cappuccino, glas bubbels (m’n nichtje trouwde), kerstkransje, frietje]. Maar het lijkt wel of mijn lijf er nog niet aan toe is. Dus daar sta ik op het huwelijksfeest met m’n spa’tje. En daar zit ik bij de McDo met m’n salade. Ontzettend tevreden met mezelf te zijn.

Almost there

BadborstelHet einde is in zicht. Over minder dan een week heb ik me 28 dagen aan het – best strenge – Detoxprogramma gehouden. Geen vlees gegeten, geen koffie gedronken. Geen tarwe, gluten, suiker en koemelkproducten binnengekregen. En natuurlijk geen alcohol. Vrijwel dagelijks mijn huid geborsteld, met als resultaat een babyzacht velletje. Echt, dat werkt! De huid in mijn gezicht is ook veel rustiger geworden, alhoewel ik had verwacht dat er geen ontsteking meer zou zitten inmiddels – blijkbaar bleek dat te ambitieus. De weegschaal geeft weer een iets acceptabeler getal weer. En dat terwijl ik al die tijd goed en lekker heb gegeten.

En dan de energie. Waar ik het eigenlijk voor deed. In alle eerlijkheid: daarover kan ik weinig zeggen. Ik heb me een paar dagen echt veel fitter gevoeld, maar kreeg daarna een terugval qua vermoeidheid (lees: sloeg door in actief doen tot te laat ’s avonds) en kreeg vervolgens het nieuws van de dood van mijn vriendin. Dat laatste heeft er in gehakt. Het verdriet is intens (ook een detox-dingetje, schijnt). En verdriet maakt mij moe, heel moe. Ik verval een beetje in oude patronen: ’s avonds bekaf op de bank, de TV aan, in slaap vallen en dan naar bed om snel verder te slapen. Het enige dat veranderd is, is dat ik er niet meer bij (vr)eet. Waardoor ik me wel weer beter voel over mezelf. Ik ben er wel trots op dat ik ondanks alles niet naar troostvoer heb gegrepen. En ik merk daarin echt wel verschil: zonder al die troep in mijn lijf ga ik met een beter gevoel naar bed, en word ik ook uitgeruster wakker. Nu nog een manier vinden om dat uitgeruste gevoel een hele dag bij me te houden.

We hebben nog een paar dagen. Minimaal. Want eigenlijk ben ik er nog niet eens klaar mee, dat detoxen. Ik ben ondertussen wel ontgift, dat wel, maar ik heb er nog weinig behoefte aan om m’n lijf weer vol te gaan stoppen met al die dingen die ik blijkbaar niet nodig heb. Want dat ik zonder kan, dat is wel bewezen na 22 dagen.

Rouw + detox = rauw

20131212-142125.jpg

Wanneer je dierbare vriendin overlijdt en je besluit die zeven (!) chocoladeletters in de kast te negeren, toch maar weer een kop thee te pakken ipv een glas wijn, kortom als je je niet verstopt achter hoeveelheden troostvoer, dan blijft er weinig over dan rauwe pijn en verdriet. Dat is niet zielig bedoeld maar het is zoals het is.

Jammer genoeg word ik zo ontzettend moe van al dat verdriet. Dus of ik er momenteel iets aan heb, dat detoxen: in alle eerlijkheid weet ik het niet. Misschien zou ik me nu wel iets beter voelen als ik hier met een kop koffie zat ipv m’n appel-bieten-broccoli-limoen-komkommer-bleekselderijsap. Met een flink stuk chocola, taaitaai of speculaas erbij. We zullen t nooit weten want ik doe het niet, zwichten voor dat stemmetje vol zelfmedelijden. Hup, op karakter door naar 23-12.

En dan kijk ik naar die foto en denk: mooi lijntje had ik daar. Dus de kast blijft zeker nog dicht voorlopig.